Το μέλι, ή αλλιώς το νέκταρ των θεών ήταν γνωστό για τις εξαιρετικές του ιδιότητες από την αρχαιότητα. Οι Έλληνες αλλά και πολλοί άλλοι λαοί όπως οι Αιγύπτιοι, οι Σουμέριοι, οι Βαβυλώνιοι είχαν εντάξει το μέλι στην διατροφή τους λόγω των εξαιρετικών ιδιοτήτων του. Το μέλι είναι πλούσιο σε αμινοξέα, βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία, ένζυμα, σάκχαρα και νερό.
Ανατρέχοντας στην αρχαιότητα, το μέλι είχε μυθική σημασία καθώς οι αρχαίοι Έλληνες το συνέδεαν με τους θεούς. Από πολύ νωρίς, χρησιμοποιούσαν το μέλι για ιατρικούς σκοπούς, και αυτό φαίνεται σε πολλά από τα έργα του Ιπποκράτη, όπου περιγράφονται τα θεραπευτικά του χαρακτηριστικά. Ο Ιπποκράτης χρησιμοποιούσε διάφορα μείγματα με μέλι, όπως το μελίκριτον (μίγμα μελιού με νερό) και το οξυμέλι (μελί με ξύδι), για να ανακουφίσει ασθενείς που έπασχαν από σοβαρές ασθένειες. Επιπλέον, υποστήριζε ότι το μέλι ενισχύει το χρώμα του προσώπου και είναι ευεργετικό τόσο για ασθενείς, όσο και για υγιείς.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν θεραπευτικά σκευάσματα με μέλι και το χρησιμοποιούσαν για την αντιμικροβιακή του δράση. Το μέλι στην αρχαία Αίγυπτο θεωρούταν πολύτιμο και συχνά, οι δωρεές στους θεούς περιλάμβαναν κηρήθρες με μέλι.